week 14, from Wollogong till Sydney

Ongeveer een anderhalf uurtje voor Wollogong ligt Kangeroo Valley, daar moet ik jullie nog iets meer over vertellen.

Daar zijn we niet ver vandaan nog gestopt voor 1 van onze laatste gratische stopjes. Nu van al de beesten die we hier al hebben gezien mistte er toch nog 1 op de lijst, namelijk de wombat. Mannekes, awel daar kropen die beestjes (precies kleine beren op steroiden) gewoon tussen de camionetten door of het kon hun allemaal niks schelen. Tegen dat het donker werd en we rustig in de Bandit lagen te slapen kwamen ze zelfs zo dichtbij dat heel de wagen begon te wiebelen van links naar rechts om vervolgens een symphonie te krijgen van hun ruggetjes schurend tegen de onderkant van den Bandit.
Echt plezant en raar tegelijkertijd.

Tegen de ochtend was het iets minder want die mannekes hadden rond den Bandit hun behoeften gedaan al lag hun leven ervan af. Volgens 2 plaatselijke aussies die heel sympathico waren was dat dus de gewoonste zaak in de wereld. Rare jongens...
Het dorpje zelf heeft 1 attraktie, namelijk een middeleeuwse brug met wachttorens en heel den bataklan eraan.

Vervolgens toch maar doorgereden naar Wollogong, om daar het nodige verfmateriaal te kopen om den Bandit zijn koetswerk op te putsen. De stad zelf heeft ook maar 1 attraktie, namelijk een eb en vloed zwembad in de rotsen. Gezien het wisselvallig weer er niet in gesprongen.

De rit van laatst genoemde naar Sydney is echt de moeite om te doen via de oude baan. Je kan het vergelijken met de Great Southern Ocean Road maar dan veel spectaculeerder. Hier hebben ze niet gezien op een centje meer of minder en hebben ze een stuk van ongeveer 2 km gewoon aan de zijkant van de kliffen gemonteerd. Plezant en avontuurlijk. Via deze weg rij je Sydney binnen langst een mooi NP waarvan de naam ons even is ontglipt, onze excuses daarvoor(Royal NP).

Die zondag heel de dag rondgehangen in Darling Harbour om tegen de avond door te rijden naar onze laatste uitstap, de Blue Mountains. De naam komt van het feit dat als het warm is de olie van de ontelbare eucalyptus bomen verdampt en daardoor een blauwe schijn komt over het landschap, ge moet goed zien maar met een beetje verbeelding en goede wil zie je het wel. De vliegen zijn nog steeds een pest en niet alleen wij worden zot maar de aussies zelf ook, dat wil al wat zeggen he.
Het feit dat er dit jaar veel meer van die rotzakjes zijn heeft te maken met de lange droogte dat het land heeft gekend, dus geen of weinig mestkevers om al de stront op te eten en dus meer plaats voor de eitjes van die smeerlappen.

Hier hebben we den Bandit helemaal opgeknapt en gekuist en al de spullen die erin zaten tentoon gesteld om er daarna een fotoke van te pakken om dat dan weer af te printen zodat de potentiële klanten hun kwijl niet binnen konden houden en hem direkt kochten...

Tegen dinsdagavond terug in de voorwijken van Sydney aangekomen om hier den Bandit te laten checken door een technieker om dan weer een roos papier te krijgen zodat we hem überhaupt mogen verkopen. Die check heeft hij glansrijk doorstaan en wij terug naar de markt waar we hem hadden gekocht.

Door onze verkoopsgeest en trukken hebben we daar een nieuw record gevestigd, namelijk minder dan 30 minuten en den Bandit had nieuwe eigenaars + we hebben hem nog kunnen verkopen met winst!! Den deal was helemaal rond de volgende dag zodat we nu in een hostel zitten tussen de kinderen (we beginnen al moordneigingen te krijgen).

Voila, weeral kort en krachtig.

Ohja, het weer is hier nog maar eens slecht en nat + de NSW weermannen hebben dit jaar al uitgeroepen tot het natste jaar in de laatste 5. En dat allemaal door de laatste 4 maanden.
Ze moesten ons ervoor betalen dat we dat slecht belgisch weer hebben meegebracht, maar niks he.

Alle, salut en tot volgende week --> laatste episode want dan zijn we terug in den Belgique

Week 13, from melbourne till Wollogong

Here we are again !!! I know, I know : too soon this time ! But we have to take the opportunity as it comes, right ?


Stuffed with antihistamine pills we drove on to the extreme south of the continent : Morisson National Park. A beautiful park where we took some magnificent walks, overwhelmed by the larikits (birdies) – see the pictures.


We spent the following days in Victoria’s National Park where our little friends from the outback came to pay us a visit : FLYS !!!!! To become crazy !!!

In Melbourne we bought a pile of books of our favorite writers (in a second hand shop) so we attacked the Bandit’s library.

The weather turned awful : how about clouds and rain ?


By now, we arrived in Wollogong. Here we are going to pep up the Bandit in order to get a good price for it in the market.


Before arriving in Wollogong we stopped in Tilba Tilba, a government-protected village in the mountains. Imagine the very fairy-like colonial little houses in a hilly scenery of green fields full of magnificent flowers under a sky of low-hanging clouds. If this doesn’t give you tingles you’re lost to humanity.


That’s it, not much this time but well, it can’t be always 3 pages of literature.


Bye-bye !

us


Hier zijn we weeral!! Ik weet het, nu zijn we weeral heel snel maar ge moet de kans nemen als ze zich voordoet he.

Dus wij rustig aan verder doorgereden met de nodige anti-hooikoorts pillen naar het meest zuidelijke puntje van dit continent, Morisson NP. Een nationaal park waar je mooie wandelingen kan maken en waar je overdondert wordt door de plaatselijke larikieten (vogels), zoals je kan zien op de foto's.

De volgende dagen Victoria's NP wat verder bezocht maar toen kwamen onze vriendjes van den outback weer in volle getallen naar ons toe, de vliegen! Echt om zot van te worden. Toen we in Melbourne waren hebben we genoeg lectuur van onze lievelingschrijvers gekocht in een 2e handswinkel zodat we ons hebben gestort op de boekenkast van den Bandit. Met het weer is het de slechte kant opgegaan... wat dacht ge van regen en wolken.

Uiteindelijk tot in Wollogong geraakt waar we nu den Bandit gaan opknappen om hem tegen een goei prijsje weer te verkopen. Alvorens we hier zijn aangekomen zijn we nog voorbij Tilba Tilba gereden, dat is een beschermd dorpje door de overheid in de bergen.
Heel idyllisch hoe dat daar gelegen is, de coloniale huisjes gaan hier helemaal op in hun omgeving dat bestaat uit mooie groene velden met prachtige bloemen en dit dan nog eens in de bergen met wat laaghangende wolken. Als u dat geen pionier kriebels geeft dan weten we het ook niet meer hoor.

Voila dat was het weer, niet echt heel veel nieuws deze week maar het kan niet altijd veel zijn he.

dada
wij

Week 12, from Adelaide till Melbourne

Hi everyone !


Once more some news from the flying reporters ! Yeah, we know we’re late again. That is because we don’t live with the clock anymore and because there are so few internet cafés.


Now, where were we ? Oh yeah : Adelaide.

We hung about somewhat and finally broke away through a mountain pass towards the first German civilisation in Australia : Hanndorf. Hanndorf is a small town up in the mountains where they still pamper some German qualities : brainpower and bratwurst ! We (that is “I”) were soooo happy to find bratwurst with sauerkraut. But finally we didn’t have it because of the extra kilo’s it brings along and because of the slight touch of English influence on the bratwurst….

After a short walk we decided to drive on because it rained cats and dogs.


We were very surprised to find that there is absolutely nothing to see between Hanndorf and the state border of Victoria.


Once the border crossed, the Great Ocean Road begins. The GOR is well known for its “12 Apostles”, for some other pebbles lying around in the water and for its tribute to the fallen soldiers of World War I.

We took the time to linger and enjoy the oh so green landscape full of Milka-cows. Halfway the GOR we spent the night in a 5-houses-village. Next day we drove furhter to Geelong, slowly but surely.


Before arriving in Geelong we took some walks in the Ottoway National Park. Nature there reminded Anke of fairytales like Peter Pan. I was rather reminded of Jurrasic Park…..

The vegetation is so very large and plants as we know them overhere easily reach 5 m of height with a diameter of 4 m. The picture was complete showing sunbeams and splashing rivulets.


Geelong is another small cosy town at the end of the GOR at less than 100 km away from Melbourne. Nice to have a drink at the seaside before heading for Melbourne’s hullabaloo.


Melbourne is an immense city where tramways have all imaginable shapes and where they know their prices. Well, in fact there is a lot to entertain the budget traveller but the prices for a room are breathtaking. Not to mention the distance to the city center which is meant for the rich and famous.

Well, that is absolutely no problem for us, knowing all the tricks on travelling in a van by now. We camped in the suburbs, took a shower in the local district house and travelled to the center by tramway or train.

A free wooden tramway drives you around in Melbourne and a voice tells you what to visit in which street.

As we love nature, we visited the botanical garden. We were both attacked by hay fever rendering Anke really ill and me halfway….

We forced ourselves to the stadium where our two Belgian chicks made furore during the Australian Open.

The next three days we kept on visiting this huge city and headed to the “docklands” the “DFO’s” and the “Fizroy” quarters.


The last day of this week we drove on to Philip Island, well known for its pinguin parade : at dusk, the small pinguins come out of the water in large numbers while you are sitting in the first row to see them waddle about.

That evening the fog put a veil over the shore and the little guys could not find their way to the beach. So we saw only some 10 out of the usual 500…..

Lucky for us the brooding pinquins came out of their nests looking for food, so after all it became a party for us !


That’s it folks !

Hallo iedereen,

Hier weer eens nieuws van jullie vliegende reporters! We weten het, we zijn weeral te laat met alles maar dat komt omdat we niet meer met de klok leven en de internetcafes hier niet rijk bezaait zijn.

Waar waren we gebleven? Ohja, Adelaide.
Daar hebben we nog wat rondgehangen om dan uiteindelijk de stad te ontvluchten via een bergpas naar de eerste duitse beschaving hier, Hanndorf. Een leuk dorpje in de bergen waar men nog hoog oploopt met de duitse kwaliteiten aangaande vernuft en bradwursten! Wij (ikke vooral) dus weeral blij dat we een wurst konden eten met saurkraut om het dan toch maar niet te doen wegens de lijn en de kleine engelse invloed op de bradwurst. Na een korte wandeling besloten om door te rijden wegens... pleurende regen.

Tot onze verbazing is er tussen laatst vernoemt dorpje en de staatsgrens met Victoria zo goed als niks noemenswaardig te bekijken.

Eens de grens over komt men in de buurt van de "Great Ocean Road", bekend van de 12 apostelen en nog wat andere steentjes in het water en voor het tribuut aan de gevallen soldaten van WO I. Echt de moeite om te doen op een rustig tempo en wat te genieten van het o zo groene landschap met milka koeien. Daar hebben we dan halverwege geslapen in een klein dorp (5 huizen) om de dag erna rustig verder te rijden naar Geelong.

Voordat we in Geelong aankwamen nog wat wandelingen gedaan in het Ottoway NP. De wandelingen daar lieten Anke denken al was ze in een sprookje beland a la Peter Pan en mij aan Jurrasic Park. De varens die daar staan zijn de grootste in zijn soort en kunnen gemakkelijk 5m hoog groeien en wel 4m in diameter. Met de nodige kabbelende riviertjes en zonnestraaltjes erbij en het prentje was compleet.

Geelong is een klein stadje aan het einde van die "GOR" en op nog geen 100km van Melbourne, best gezellig om aan het water wat te gaan kuieren en wat te gaan drinken alvorens je te storten in de drukte die Melbourne rijk is.

Melbourne, een immens grote stad waar de trammen alle vormen hebben en de prijzen gekend zijn. Op zich is er wel veel te den om de budget reizigers bezig te houden maar de overnachtingen alleen al grijpen je naar de keel.
Om nog niet te spreken over de afstand dat je dan nog moet afleggen omdat het centrum echt voor de rijken der aarde zijn.
Voor ons niet echt een probleem vermits we nu wel al de trukken van het reizen in een camionette door hebben. Slapen gebeurt gewoon in een suburb incognitto en met weinig geluid en de ochtendwas in het districtshuis in de buurt om van daar met de tram of trein naar het centrum te gaan.
Eens aangekomen daar kan je met een gratis trammeke in hout rond het centrum rijden met een stem die je verteld wat er te zien is in welke straat.
Zoals wij natuurlijk graag de natuur opzoeken stond de botanische tuinen op het schema, eens daar aangekomen is ons Anke wat ziek geworden van de hooikoorts en ik halverwege. Na op onze tanden te bijten nog naar het stadium gegaan waar onze 2 belgische meiden furore hebben gemaakt, de Australian Open. Alles van binnen en van buiten gekeerd om vervolgens terug naar het centrum te gaan.
De 3 opeenvolgende dagen nog wat de stad onveilig gemaakt door naar de "docklands,DFO's en Fitzroy" buurten te gaan.

De laatste dag van deze week zijn we dan doorgereden naar Philip island. Dit eiland is bekend van de pinguin parade. Om het kort maar krachtig te zeggen, de kleine pinguin komt bij zonsondergang uit het water in grote getallen en jij zit op de eerste rij om die beestjes te zien waggelen. Met ons geluk kwam er die avond een mistbank van jewelste opsteken zodat die kleine mannekes hun weg niet meer vonden aar het strand waardoor we er maar een 10-tal (normaal 500) uit het water hebben zien komen. Alle geluk waren de pinguins die waren achtergebleven om op de eieren te zitten in grote getallen uit hun nesten gekomen zodat het toch nog een feest was voor ons.

Voila, tot de volgende...

Week 11, from Albany till Adelaide

Albany is a nice place just to drive through. What makes it fun is that there are blowholes, gaps and natural bridges, all within a stones’ throw.

As we told you last week the temperature dropped terrifying. We walk about like eskimos because of an antarctic storm pounding in the Australian coast. After all the heat over the last months, it feels like a gift from heaven. The second gift is : no more flies !!!


So, first we went to the Gap which is a surrounded canyon of cliffs where we could admire the beauty and the enormous power of the ocean by standing on an overhanging bridge.

Then we went to the Natural Bridge which is a bridge (!) naturally cut away by the ocean.

The blowholes are best to compare with geysers (hot water springs). Stormy winds are needed here so we were lucky to see them in all their splendour. Really overwhelming ! Because there was so much wind and spashing ocean water we could not take pictures without damaging our camera ; sorry for that ;o)


Next day : Esperance.

Esperance is a very impressive area : lots of anchanting bays with the bluest imaginable waters, full of sea-lions. Only, there were none when we were there… We went looking for them and at dusk we finally spotted one at less than 10 m. The sea-lions are very skittish because they figure on the menu of the big white shark.

The whole week we have been travelling the SW-coast at a smooth tempo but now it was time for the serious work for the Bandit : 2.400 km without a living soul between the SW-coast and the SE-coast.

If we only could we would take the Bandit with us back to Europe ! Without even one sigh it took this endless road through the outback (3 days driving from early morning to late evening)

This was our very last outback trip.


Finally we arrived in Adelaide. The storm and the cold temperatures followed us up to here.

Adelaide is built in a rather strange way : surrounded by huge woodlands that then are surrounded by the suburbs. The area is the very centre of the Australian nutrition and offers a lot of things for free to the many turists. Good for us !

We went to visit the coast and spotted 2 dolphins near the harbour.

After that we went to the “Rodney Fox Shark Experience”. Just google this name and you will find out that dear Rodney was saved from the worst. He assisted the makers of the motion picture JAWS which was filmed overhere. Impressive !


Today we went to the fishing port (no big deal but we can say that we were there ;o). In the town itself there are nice little markets, chinatown, old churches and loooooooots of pubs and restaurants with reasonable prices. There also seems to be a Belgian cafe, so off we go looking for it.


So far so good ! Till next week !


PS : some of you wrote us about the weblog timer defects. Don’t worry it IS correct ! We return to Europe a little earlier than planned for celebrating Christmas with our family.
Albany, een leuk stadje om eens door te rijden, maar hetgene dat het hier echt leuk maakt is dat je er op een boogscheut blowholes, gaps en natural bridges kan bezien in hun volle glorie. Zoals ik reeds vorige week had gezegd is hde temperatuur hier bangelijk gezakt en lopen we erbij als 2 eskimos. Reden... een antarctische storm die lekker beukte op de kust van Australie. Na de hitte was dit een geschenk uit de hemel en als 2e kado.. geen vliegen meer!!!

Wij dus naar de Gap gaan zien en al de rest. Om uit te leggen wat dat is begin ik eerst met de Gap. Dat is een ingesloten afgrond van de kliffen waar je mits regenkledij op een overhangende brug kan gaan staan en de pracht en enorme kracht van de zuidelijke oceaan kan aanschouwen. De Natural Bridge is zoals het zelf zegt een brug dat door diezelfde oceaan is uitgehouwen in de rotsen en de blowholes dat kan je het best vergelijken met een geiser, het enigste dat er daarvoor moet zijn is wind en storm. Wat we dus gelukkig hadden. Echt impressing. Vermits het erg waaide en er dus opspattend water genoeg was hebben we het niet kunnen vastleggen op beeld, onze excuses daarvoor ;-)

Volgende dag, Esperance.
Daar kan je een loop maken rond een heel indrukwekkend gebied met allemaal baaien, blauwer water dan daar kan je echt niet vinden en de zeeleeuwen zwemmen er in hopen.
Alleen als wij er waren juist niet, wij dus maar zoeken naar die beesten om tegen de avond er dan toch 1 te zien op nog geen 10 meter van ons. Vermits die beestjes hier op het menu staan van de grote witte haai zijn ze wat schichtig, ge kunt ze het niet kwalijk nemen. Nu waren we al een hele week op een rustig tempo de ZW kust aan het afzakken maar nu begon nog maar eens het serieuse werk voor den Bandit, 2400 km niks te vinden tussen de west en de oost kust en daar moesten we nu dus door.

Zo gezegd, zo gedaan. Als we dat autoke konden meenemen dan zouden we het doen. Zonder nog maar 1 zucht heeft die dat gedaan. Weliswaar 3 dagen van 's morgens tot 's avonds rijden en dat voor de allerlaatste keer door de outback.

Uiteindelijk aangekomen in Adelaide, de storm heeft ons helemaal tot hier gevolgd en de kou dus ook. Wat betreft de stad, wel die is heel raar ingedeeld. De stad zelf is omringd door een immens bos en daarrond de suburbs, tevens staat dat hier bekend als het epicentrum van eten en drinken in het land. Hier is heel veel gratis voor de toeristen dus dat is ook weeral meegenomen.
De 1e dag hebben we de kust gaan bekijken en daar toch wel 2 wilde dolfijnen gespot aan de haven. Daarna naar het "Rodney Fox Shark Experience" gegaan. Ge moet die naam maar eens intypen in google, dan ziet ge dat die mens door het oog van de naald is gekropen. Tevens heeft die vent nog meegeholpen aan de film JAWS en was die film hier opgenomen. Indrukwekkend!

Vandaag de stad en de visserhaven gaan exploreren. De haven op zich is niet echt een vette om te doen maar dat kunt ge alleen maar zeggen als ge er zijt geweest he. De stad zelf heeft leuke marktjes, chinatown en oude kerken te bieden en natuurlijk heeeeeel veeeeel cafekes en restauranten tegen schappelijke prijzen, spek naar onzen bek dus. Naar het schijnt hebben ze hier ook al een echt belgisch cafe dus dat gaan we toch ook weeral bekijken.

Voila dat was het weeral, tot volgende week.

PS: sommige mensen hebben ons er attent op gemaakt dat de timer niet meer juist staat, maar maak jullie maar niet ongerust, het staat wel juist hoor. We komen gewoon vroeger terug naar Europa om kerstmis met familie te vieren.

Week 10, from Perth till Albany

Perth and surroundings : a place you never forget and an absolute MUST-SEE when you visit Australia. It has everything of a metropolitan city but it also still has the cosy quarters from the early days with a lot of European influence.

One is Fremantle : one large pub in old buildings. Very cosy. According to the locals it is an independent town but to us it is a suburb-at-the-sea-side of Perth itself.

The Americans also were here with the inevitable artillery since Fremantle was (and still is) a war harbour.

We spotted our very first aircraft carrier and oh boy ! what a monster ! It had enough weapons on board to destroy the whole of Belgium.

Next few days we spent in Scarborough and in Perth center doing nothing much but hang around in the mega large city park (Kingspark).

One evening we went to a movie in one of the country’s oldest cinema halls and we felt way back into the past.


Later on we started to drive even more to the south, all the way to where once the country was connected with Antarctica. Something you can feel : a drop of temperature to 13° during the day with a icy wind, freshly blown from the direction of the little ice cube.

We enjoyed the beauty of the many flowers and paid a visit to the Valley of the Giants : trees from about 80 m high and wide enough to park the Bandit in it. Real remains of the prehistoric. And the magnificent thing is that you can admire all this crossing floating gangways through the tree crowns.


Voila, that was it for this time ! “See” you next week !



Perth en omstreken, een plaats dat je niet meer vergeet en een must als je naar Australie komt. Het heeft alles van een metropolitan maar toch ook nog de leuke wijken van in het prille begin en dus de Europese invloed. Om te beginnen over Fremantle, wel dat is 1 grote kroeg in oude gebouwen. Gezellig ding dus. Volgens de mensen hier is het een stad los van Perth maar naar ons gevoel gewoon de buitenwijk aan het strand. De Amerikanen waren er ook met het nodige geschut vermits Fremantle een oorlogshaven was en nog steeds is. Ons allereerste vliegdekscip gespot en jongens wat een monster! Dat beest had genoeg vernietigingstuig aan boord om heel Belgie plat te leggen. De volgende dagen nog wat in Scarborough gehangen en in het centrum van Perth natuurlijk met zijn supergroot stadspark (Kingspark) en een echt bruin café! We hebben daar Duvel gedronken en een echte puntzak met frut en goeie mayonnaise gegeten en je had er nog de mogelijkheid om er op zijn minst 20 andere bieren te drinken maar wel allemaal aan erg dure prijzen. Op 1 van de avonden daar nog een filmpke meegepikt in 1 van de oudste cinemazalen van het land, we voelden ons helemaal terug in de tijd.

Vervolgens zijn we terug beginnen afzakken naar het zuidelijkste puntje waar eens het land met Antarctica had vastgehangen. En man, dat voelt ge daar ook aan het klimaat! Nen drop van de temp naar 13 graden in de dag en ijsige wind vers geblazen van dat klompje ijs. Daar nog verder genoten van de bloemenpracht en een bezoekje aan de Valley of the Giants. Bomen van om en bij 80 meter hoog en zo breed dat je je auto erin kwijt kan. Echte overblijfsels van de oertijd. Het toffe daar is dat je het ook echt kan meemaken door op een zwevende loopbrug door het kruin van de bomen te lopen. Voila dat was het weer. Tot volgende week…

Week 9, from Broome till Perth

From Broome up to Exmouth there is nothing to see except for 1 stop at the 80 miles long beach where we could spot some 50 people fishing and killing all those beautiful fishies. Not really what we like, so we quickly drove further.

As said, the trip to Exmouth is long (1700 km) and super boring…

Once arrived in Exmouth it was fun again swimming and playing in the waves. Why? Well, because there is the Ningalo Reef which is the antithesis of the Great Barrier Reef.

The big difference between those 2 is that in the Ningalo you can WALK to the reef : it is literally at your feet. We went snorkeling and boy ! we have seen soooo much : 2 sharks, 2 stinger rays, 2 murenas, wild dolphins, a sea turtle and all of Nemo’s little friends. All in one day ! So for us : Ningalo rules !


Next day we drove on to Coral Bay. We lounged around and went snorkeling amongst the baby reef sharks. Then, we drove further on to Shark Bay.

On the way we were lucky that our Bandit still continued driving. It had almost no more oil and we had to drive at least some 150 km more before reaching the first road house. Anyway, we succeeded and the boy had its maintenance in the meantime.


At Shark Bay we spent the night at less than 10 m from the seashore. At last no more flies around our ears ! We enjoyed a sunset never to forget and survived a stormy night.


Next day we arouse super early to drive on to Monkey Mia to feed the wild dolphins swimming through our legs.

The whole area is World Heritage ground and that is not for nothing. The waters here are saltier than in any other place on Earth allowing new kinds of fishes and snakes to come into being. Fishes and snakes nowhere else to see.

The other attractions are the Shell Beach and the stomolits. As the names says, Shell Beach is completely built up with shells. People even build houses with shell blocks. The stromolits are the oldest form of life and these fellows gave existence to enough oxygen on Earth for us to live on it. Great guys and here is the only place you can still see them alive.


After so much nature and animals we longed for some city.

Approaching Perth, at long last the landscape began to change into green meadows, whistling birdies and wild flowers (for the latter, the area is famous).

On the way we met a fantastic bit of skirt in Geraldton : a girl from Walonia who made us keen on Perth and its authentic Belgian café ! We had a Duvel and ate real Belgian “french” fries and tasty mayo out of a cone !!! You could at least taste some 20 other beers but they were all very expensive.


Ciao !


Vanaf Broome tot aan Exmouth is er niets te zien, buiten 1 stop aan het 80 mile beach waar ge dan gemakkelijk 50 man ziet vissen en al die mooie viskes ziet killen. Niet echt ons ding dus verder rijden. Zoals reeds gezegd is de rit naar Exmouth zeer lang en supersaai (1700km). Eens je in Exmouth aankomt dan is het weer spelen in de golven en leut, waarom?

Wel omdat daar de westelijke tegenhanger van het great barrier reef ligt, namelijk het Ningalo reef.
Het grote verschil tussen de 2 is dat ge hier te voet naar het rif kunt wandelen, het ligt letterlijk aan je voeten. Wij daar weer gaan snorkelen en man, superveel gezien:
2 haaien, 2 sting roggen, 2 murenes, wilde dolfijnen en een zeeschildpad + de vriendjes van Nemo. En dat allemaal op 1 dag!! Met andere woorden Ningalo rules!

Volgende dag doorgereden naar Coral Bay. Daar wat gehangen en gaan snorkelen tussen de baby rifhaaien. Van daaruit ging de reis naar Shark Bay.
Onderweg nog superveel chance gehad dat den Bandit nog reed vermits hij zo goed als zonder olie was gevallen… en we moesten nog zeker 150km rijden voordat we het eerste roadhouse tegen kwamen. In alle geval is dat gelukt en heeft de jongen dus een onderhoudje gekregen.

Aangekomen in Shark Bay. Daar overnacht op nog geen 10 meter van de zee en eindelijk geen vliegen meer rond onze kop! Genoten van een zonsondergang om nooit meer te vergeten en vervolgens een stormachtige nacht tegemoet. Volgende dag supervroeg uit onze nest om verder te rijden naar Monkey Mia waar je wilde dolfijnen kan eten geven en ze dus zien zwemmen tussen je benen.
Nu heel dat gebied hier is World Heritage grond en voor een reden he. Het water is hier zouter dan waar ook ter wereld waardoor er hier nieuwe vissoorten en slangensoorten zijn ontstaan dat je enkel hier kan vinden.
De andere attrakties hier is shell beach en de stromolieten. Het 1e is zoals de naam het zegt, een strand volledig gemaakt van schelpen. Ze bouwen hier zelfs huizen met schelpblokken, en het 2e, wel dat zijn de oudste levensvormen op aarde en die jongens hebben ervoor gezorgd dat er genoeg zuurstof was op aarde zodat wij er konden op lopen. Toffe knullen dus en ge kunt ze alleen nog maar hier zien leven.

Na zoveel natuur en beestjes begonnen we toch wel wat te snakken naar de stad. Voordat we Perth aandeden begon het landschap eindelijk weer te veranderen in groene vlakten, fluitende vogeltjes en waarvoor de streek hier bekend staat, de wilde bloemen. Nog een toffe bie leren kennen in Geraldton, een Waalse die ons alvast had lekker gemaakt over Perth en zijn authentiek belgisch bruin café, meer hierover volgend verslag. Dada

Week 8, The outback continues

English version at the bottom. pics are also updated.

Aangekomen in Mataranka, de plaats als je wil zwemmen in warm waterbronnen. Deze zijn weliswaar in de bush dus plezier verzekerd met het spotten van wilde beesten, en geloof ons die zijn er. Het water is er op een constante temp van 32 graden en het is er zo helder dat je alles kan zien zwemmen onder je, zoals zoetwaterschildpadjes.

Slapen in de nacht is een hel, zelfs met de nodige vochtige handdoeken op je lijf blijft het warm. In alle geval, de volgende morgen doorgereden naar Katherine, een klein gehucht midden in Aboriginal land, daar wat gaan kanovaren in het nat park "Nitmiluk". weliswaar met een klein hartje vermits er krokodillen in het water zitten, volgens de plaatselijke ranger onschuldige zoetwaterkroks, maar toch.

Vervolgens hebben we dan maar besloten om direkt richting Broome te gaan, nu hoor ik jullie al denken van " allee, en Darwin en omstreken dan". wel dat was gewoon niet meer leuk om in de hitte je te verplaatsen en al de natuurparken die daar zijn zijn nu juist bekend voor hun watervallen die er nu dus ook niet meer waren, vandaar.
Dus richting Broome, 1e stop Kununura. Dit is het land van de boab trees, zo van die schattige boompje direkt weggelopen uit een sprookje van walt disney. Er is wel 1 ding dta je moet weten als je van de het noorden naar het westen gaat, namelijk dat je van staat verandert en dat er restricties gelden, zo mag je geen fruit of groenten meenemen over de grens en nog zo van die rare dingen. Dat hadden wij dus niet gelezen en eens aan de grens aangekomen ( midden in de woestijn ) was er toch wel een check van je voertuig!! Het enigste dat we konden doen was alles koken zodat het wel over de grens mocht, rare jongens hier. Tegen de avond nog toffe ozzies leren kennen waar we dan leutig mee hebben doorgehangen en ons Anke ging midden in de nacht naar de wc om een close encounter te hebben met de plaatselijke stier, een collos van een beest dat alle geluk niets deed of ik was vervroegd wevenaar geworden.

Uiteindelijk aangekomen in Broome na weeral maar eens 1500km af te leggen door de woestijn, het mocht stoppen en we waren dus heel blij om eindelijk de westkust te bereiken. Broome is een gezellig stadje van om en bij 100.000 man. Het lastige hier is dat je hier zeker niet mag gaanzwemmen in de zee vermits er hier nog meer saltie's en stingers zitten dan aan de oostkust. Alle geluk had de vuurtoren meester van vorige eeuw daar iets op gevonden en in de knalrode kliffen een klein plonsbadje uitgekapt. Bij 40 graden begint ge dan vreemde dode mensen te verheiligen dat ze al zo ruimdenkend waren toen, gevolg --> PLONS.


Week 8 – The outback continues

We arrived in Mataranka, THE place for swimming in thermal springs. Of course, these springs are situated in the middle of the bush, so spotting animals is an evidence. And, believe me, there are some… The water has a constant temperature of 32° C and it is so uncredibly clear that you can see anything simming underneath your legs, s.a. fresh-water turtles.

It is so very hot that sleeping is hell ! Even covered up with wet towels it remains HOT !
Anyway, next morning we continued our trip to Katherine, a hamlet in the middle of Aboriginal land. We went canoeing in the national park called “Nitmiluk”. Very brave of us since crocs were swimming in the very same water. According to the park ranger they are harmless fresh-water crocs, but still….

We decided to continue our trip towards Broome. Now, I hear you say “Euh ???? And Darwin and environs ???” Well, it wasn’t funny anymore traveling in such heat and besides, all the national parks overthere are famous for their waterfalls which, due to the heat, are simply dried out for the time being… That’s why.

So, towards Broome. This is the area of the boab trees, you know, the cute little trees straight out of a Walt Disney picture.
If there is ONE thing you should know traveling from the North to the West it is that you change state and that there are a lot of restrictions. Such as : no fruit or vegies to take across the border.
We missed out that paragraph and arriving at the border line in the middle of the desert, we were stopped for examination of the Bandit !!! The only clever thing to do was to cook all the food to be allowed to take it across the border… strange guys !

In the evening we met some real cool ozzies with whom we partied all night. In the middle of the night Anke had to go the the bathroom and, on the way, she had a close encouter with a local bull ; a real giant in a pleasant mood, not harming Anke. Lucky for me otherwise I had become a premature widower.

After yet another 1500 km through the desert, we arrived in Broome. We were fed up with driving through the desert so we were very glad to finally arrive at the west coast.
Broome is a cosy little town of about 100.000 souls.
The only annoying thing overhere is that you don’t get to swim in the ocean since there are even more stingers and salties than at the east coast. Lucky for us, last century’s light-house watchman had a little pool chopped out of the fire-engine red rocks.
At some 40° C one starts to worship strange, dead people for being that inventive, so…..SPATCH !!!

The OUTBACK

Hallo, hier zijn we weer. Nog steeds gezond en wel maar wel een beetje dorstig. Dus van Mount Isa t/m Alice Springs is geen ziel te bespeuren. Wat Alice betreft, dat is een echt klein dorpje alla Lier of Sitges, niet dezelfde gezelligheid natuurlijk en verdomd droog. De Aboriginals hier hebben geen poot om aan te krabben ( ze liggen heel de dag te niksen in het weinige gras ) en het kan hen precies ook niks schelen. Het feit dat ze hier aan de drank zitten snappen we maar al te best want iets anders kunt ge hier niet echt doen. Hetgene waar we toch ook van zijn verschoten is dat het alcoholprobleem bij de Aboriginals hier echt wel serieus is waardoor de overheid hier nu een restrictie heeft uitgeroepen wat betreft drankverkoop en verbruik EN het leger hiernaartoe heeft gestuurd om orde op zaken te stellen, wat dan weer goed uitkomt voor de veiligheid van de toeristen en backpackers.

Nu genoeg daarover, De Uluru ( Ayers Rock ), na een rit in de Outback van ongeveer 4000km moest dit toch wel de moeite zijn. Wel dat was het ook, dat stukske zandsteen is maar liefst 300m hoog en als je ervoor staat dan heb je het gevoel of je staat voor iets buitenaards, wat mezelf betreft voelde ik me een beetje zoals in de film “close encounters of the third kind”. Echt dus wel de moeite om eens te zien in je leven. Dicht daarbij vind je ook nog eens de “Olgas”, dat is nog groter maar blijkt geen monoliet te zijn ( wat dat ook mag zijn ). Een heel mooie zonsondergang gezien in het gezelschap van een Nederlands koppel waar we dan de rest van de avond een gezellige babbel mee hebben geslagen op de camping in het plaatselijke resort. Daar vervolgens een zalige douche genomen ( hoe bestaat het midden in de woestijn ) om daarna in het nabij gelegen zwembad te duiken (het andere resort waar we binnen zijn geglipt). Diezelfde dag nog doorgereden naar “Kings Canyon”.

De volgende dag lekker ontbeten met onze plaatselijke onafscheidelijke vriendjes, namelijk de miljoenen vliegjes die je hier heel de dag terroriseren. Daar kan Alqaida nog iets van leren!! Dat is echt om de muren op te kruipen. Ben weer aan het afwijken he, in alle geval die canyon, wel dat is minstens zo mooi als de Uluru en al even spacy. Die plaats was in de oude tijd voor de doorreizigers heel belangrijk omdat het een oase was en dus nog steeds is. Wat denkt ge dat we daar hebben gedaan onder een zon van 40° en luchtvochtigheid van zo goed als 0,0. Gezwommen natuurlijk!

Diezelfde dag terug doorgereden naar Alice. Ohja, dat had ik nog niet verteld, den outback is de plaats om mensen te leren kennen. Iedereen voelt zich hier niet echt 100% op zijn gemak tegen de avond als je halverwege tussen 2 dorpje bent en daar ergens op een rustplaats moet gaan overnachten. Nu, ons heeft dat alvast geen windeieren gelegd vermits we nu al mensen gaan bezoeken in Melbourne en een Nederlands koppel in Nieuw Zeeland. Lekker gezellig dus. En vandaag 3 gasten leren kennen die ook naar Darwin gaan doorrijden, dus dat is ook weeral goed meegenomen.

De fauna en flora hier is echt mooi, veel meer bloemen dan je zou denken en schattige hagedissen die een raar geluid maken als je erover rijdt. ( tot nu toe heeft den bandit al 4 vogels, 2 hagedissen en 1 slang doodgereden en 3 bijna dood slangen ) Hetgene dat hier echt machtig is zijn de aantal windhozen dat je ziet, meestal in de verte maar heel soms midden op de weg. Het lastige daarvan is dat ze geen zand optrekken, met andere woorden dat ze zogoed als onzichtbaar zijn en dat geeft pas een trek aan je stuur ( Dat hebben we ook al 4 keer meegemaakt )! We hebben vandaag ( donderdag ) ook onze eerste wilde dromedarissen gezien, echt we zijn niet aan het hallucineren. Australië is het exportland wat betreft die beesten naar het midden oosten. Ze hebben die hier naartoe gebracht in den tijd om gemakkelijker door de woestijn te trekken maar natuurlijk zijn er zo een paar ontsnapt wat dan weer als gevolg had dat die hier massaal begonnen baby’s te maken.

Zo, dat was het weeral, de laatste dag van deze week is super saai wegens een hele dag rijden om dan aan te komen in “Mataranka”. Waar naar het schijnt warme thermische baden te vinden zijn in het oerwoud en als je er gaat zwemmen je soms wel eens heel dicht kan kennis maken met de plaatselijke boomslangen ( die alle geluk niet aanvallen volgens het boekje ). Dus ik zou zeggen, volgende week weet ge het.

Ps: nogmaals bedankt aan iedereen die ons wat op de hoogte houden van het reilen en zeilen aan de andere kant van de planeet. We proberen zoveel mogelijk mailtje te beantwoorden maar soms gaat het gewoon niet vermits het internet hier heel wat duurder is dan verwacht.

Hey, here’ we are again. Still healthy and all but a bit thirsty. Well, from Mount Isa untill Alice Springs is nothing to see. About Alice, a small village like Lier or Sitges but not the same coziness of course and damn dry. The Aboriginals don’t have anything (they do nothing the whole day except laying on the grass) and it doesn’t bother them apparently. The fact that their all alcoholics, we understand more then well as there is nothing else to do! But to be honest, we were quit amazed about the alcoholic thing as it’s getting so bad that even the government made some regulations regarding alcohol purchase and has send some troops over here to put things straight again.

Ok, enough about that, The Uluru (Ayers Rock), after a ride let’s say about 4000 km it had to be worth it. Well, it was, that little piece of Sandstone is more then 300m high and if you stand in front of it you get the feeling that its out to Space. What concerned me, I felt a bit like the movie “close encounter of the third kind”. Really worth it to see it once in your life. Close by you find “The Olgas”, it is even bigger but don’t seem to be a monolith. Saw a beautiful sunset in the company of a Dutch couple with whom we spend the rest of the evening with, chatting and drinking at the local camping ground (resort). Took a blissful shower (in the middle of the desert!!!) to jump in the pool near by (other resort where we sneaked in) .
That same day we drove to “Kings Canyon”.

The next day, we had a lovely breakfast with our adorable little friends, millions of flies who terrorize you the whole day. Al-Qaida can still learn something from them ! It’s really annoying. Anyway, back to the point, that canyon, it is at least as beautiful and spacy as the Uluru. In the old days it was a really important stop for explorers and travelers as it’s an oasis and it still is. What do you think we did there, 40° and humidity almost 0,0, we went for a swim of course! (see picture)
That same day, back to Alice again. Oh wait, forgot to tell you, the Outback is really the place to meet people. When we get to Melbourne we have a place to stay and even if we want to go to New Zealand we’ll have a place. Today we met 3 guys heading to Darwin so that’s nice too.

The fauna and flora is really beautiful here, much more flowers then you would think and cute lizards who make a funny noise when hitting them. (not on purpose of course but so far The Bandit has killed 4 birds, 2 lizards and 1 snake and 3 almost dead snakes) What’s really cool are the blisters, most of the time there are far but sometimes there in the middle of the road. What’s really annoying is that they do not carry sand so they are almost invisible and can give you a good shake when driving threw them. Today we saw our first wild camel herd, really, we are not hallucinating. Australia is the export country what concerns these animals to the middle East. A long time ago they were brought here to travel the desert more easily but now after making some babies, they are booming.

That was it again, the last day of our week was quit boring as we had to drive the whole day to get to Mataranka. Where as it seems, hot springs are to be found in the middle of the jungle and if you go for a swim, you might meet some local tree snakes (who will not attack according to our book). So euh, next week you will know some more.

P.S: thx again for everyone who are keeping us posted of all the things that are going on, on the other side of the planet. We try to answer as much as possible but sometimes it’s just not possible due to the internet availability and price.

Week 6, from Airlie Beach to Mount Isa

Wallaman Falls bezocht, ondanks onze eerste afdaling een maand geleden met de bloedzuigers toch maar weer naar beneden gegaan. Nu moet ik wel zeggen dat deze waterval de vorige ruimschoots verslaagt, en wel om de reden dat deze de hoogste waterval is van het land dat in 1 keer de val maakt, namelijk 246m! Dat is 2 keer de kathedraal van Antwerpen oftewel 2 keer de Sagrada Familia. Na een reeds vermoeiende afdaling de tocht naar boven aangevat om na een 40 tal minuten zo dood als een pier EN na een close encounter met een bruine slang ( ongeveer 5 meter van ons ) terug boven te komen. En of dat nog niet genoeg was hebben we ook nog eens een mega bruine slang van 1,5m gezien op de baan op nog geen km van het eerst volgende dorp. Ik moet zeggen dat je erop den duur wel gewoon begint aan te worden. In alle geval gezond en wel aangekomen in Mission Beach. Hier hebben ze in de oude tijd nog de Aboriginals proberen te bekeren, vandaar de naam. Om het kort maar krachtig te zeggen, weer maar eens een paradijs waar je jezelf niet tenvolle mag uitleven vanwege de beestjes. Na een beschonken avond vroeg in bed beland om de slechts mogelijke slaaprust te hebben dat je maar kan bedenken wegens te warm in den Bandit. We zijn echt wel in de tropen beland nu en het is nog niet eens volle zomer. Tegen de ochtend door ons Anke wakker gemaakt omdat ze dacht dat de plaatselijke politie de ketting aan ons geliefd autoke had gelegd maar nee hoor niks aan de hand. Toen maar de koe bij de horens genomen om zo snel mogelijk aan het strand te zijn voordat de zon opkwam om daar onze 1e echte zonsopgang mee te maken.

Went to the Wallaman Falls, despite our first descent a month a go with all the leeches, we went down again. I have to say that the waterfall was pretty worth it as it is the highest of the country, 246m! It’s more then twice the Cathedral of Antwerp or twice the Sagrada Familia. After already an exhausting descent, we were making our way up again, to reach the top after 40 minutes , almost dead and on top of that yet another encounter with a brown snake (approx 5m away). And if that wasn’t enough, another snake on the road while driving to the next town. I have to say, you almost get used to it. Arrived safely in Mission Beach. In the old days, that’s were they tried to convince the Aboriginals to be catholic. Short and briefly, yet another paradise where you can’t enjoy it 100% because of our dear friends. Went to bed early because of the previous night but slept horrible due to the warmth. We definitely arrived in the tropics and it is not even summer. Anke woke me up in the early morning as she thought that the local police was hanging chains around our wheels but that was luckily not the case. Took advantage of our early morning and drove quickly to the beach to catch our first really beautiful sunrise.

Vervolgens doorgereden naar Paronella Park. Een oase van rust in het midden van de jungle, gebouwd door een Catalaan een 100 tal jaar geleden. Geloof me dat moet je zien, die vent heeft in 6 jaar meer verwezenlijkt dan de meeste mensen in heel hun leven, en waarvoor… voor de liefde van zijn vrouw en kinderen. Mensen, hier stond als het ware het enigste Catalaanse kasteel buiten Spanje! Nu moet je niet denken dat dat hier een burcht van jewelste is maar toch, te bedenken dat dit het werk was van slechts 1 man. Hoedje af hoor. We hebben daar een dag- en een nachtwandeling gemaakt en ons Anke was al helemaal verliefd op de plaats. Tijdens die laatste wandeling hebben we voor het eerst vuurvliegjes gezien! Dat zijn keitoffe beestjes die constant in tweestrijd zitten of ze nu licht moeten geven of niet, echt lachen. Nog wat gebabbeld met de patron en patronesse van het huis omdat die dat zo ongelofelijk tof vonden dat wij van de buurt kwamen waar hun grote voorbeeld vandaan kwam. Als dank dat ze gebruik konden maken van onze dierbare tijd hebben we nog een stukske meegekregen van het kasteel dat door de laatste orkaan was weggeblazen. Misschien nog een laatste hint, de film “the silent woman” die binnenkort uitkomt is hier opgenomen. Volgende morgen met zen tweeën gedoucht en toch wel betrapt door de poetsvrouw, we voelden ons terug in het lager onderwijs, maar al goe dat ze ermee kon lachen.

Then we drove to Paronella Park. An oasis of tranquility in the middle of the jungle, build by a Catalan, 100 years ago. Believe me, this you have to see, this guy has accomplished more then most people in all their lives, and for what … the love of his wife and children. People, this is the only Catalan castle ever built outside of Spain! We did a day and a night walk and Anke was already in love with the place. During that last one we saw some fire flies for the first time! Cute little animals that are in a constant fight whether they have to give some light or not. We had a nice chat with the owner who really thought it was amazing that we were from the same area of the “previous owner”, their hero. We even received a piece of the castle that was partly ruined by a hurricane a few years ago. Oh, one last thing, the movie “The silent woman” that will come out soon was filmed here. The next morning, we showered together in the ladies room and got caught by the cleaning lady, we felt like in High school again but luckily she could laugh with it like we did.

Een mijlpaal in onze trip, we hebben onze meest Noord-oostelijke grens behaald -->Cairns! Een klein stadje dat niet echt veel heeft te geven maar we moesten toch alleen maar zwemmen hier en uitkijken naar een nieuwe ijskast. Als ik men goesting had gekregen dan was het eentje geweest van 590$ maar daar heeft ons Anke wijselijk een stokje voorgestoken.
Volgende stop -->Kuranda, the village in the rainforest. Hier zijn al de hippies die graag in het regenwoud blijven hangen, gezellige alternatieve winkeltjes in een mooi kleedje. Tenslotte doorgereden naar Atherton om daar aan een kreek te gaan overnachten. Hier heb ik dan maar eens mijn kunnen laten zien wat betreft “man maakt vuur” principe, en het lukte nog ook tot grote verbazing van ons Anke. Romantisch avondje gehad aan het vuur met een reusachtige maan die pas 3 uur na zonsondergang opkwam, raar landje hoor.
Onze trip naar Outback is begonnen, in 1 trek doorgereden naar Normanton. Een gehucht van 1500 inwoners op een oppervlakte van 68000 Hca!!! Vanaf hier zijn de Aboriginals in de meerderheid aan het komen. De weg zelf daarnaartoe was bezaait met “miljoenen” termietenheuvels. Echte kathedralen als je bedenkt hoe klein die beestjes zijn. Daar overnacht aan de rand van een rivier waar salties in zaten. Wij dus constant op onze hoede.
De weg naar den Uluru ligt bezaait met dode koeien, paarden, kangeroes en opgeblazen zwijnen. Soms ziet ge een veroest autoke staan en dan denkt ge toch wel eens 2 keer na (waar zijn we mee bezig). De weg lijkt wel oneindig en we zijn nog niet in de helft. Na ettelijke uren rijden en de nodige roadtrains te ontwijken ( want die smeerlappen gaan niet allemaal opzij ) aangekomen in Mount Isa, het laatste bastion alvorens de echte kleine dorpjes beginnen, wie hier wil leven wil verdwijnen van de planeet of is goed zot, allee toi toi en tot de volgende…

Next stop -->Kuranda, the village in the rainforest. Here are all the hippies who like to hang around the rainforest with their cozy alternative shops. Nice town but drove to Atherton to stay the night along a creek. Here I could show of my kind of “bush fire male thing”, and I succeeded as well what came as a big surprise to Anke. Had a romantic evening by the fire with an enormous moon that only raised 3h after sunset, weird county.
Our trip to the Outback has begun, in one go we drove to Normanton. Something that has 1500 people living in an area of 68000 acres!!! As of here, the Aboriginals are in the majority. The road contains millions of termite hills. Real Cathedrals if you think how small these guys are. Parked our car next to a river where salties were so we were constantly on the tip of our toes.
The road towards Uluru is full of dead cows, horses, kangaroos and blown up pigs. Sometimes you see an old rusted car along the road and that makes you think (what the hell are we doing). The road seems like eternity and were not even half way. After some hours of driving and avoiding the necessary road trains , we arrived in Mount Isla, the last battalion before we get to the really tiny villages, whomever wants to live here wants to disappear or is just nuts!
Well, the end of this story again, see you next time.

week 5, from Mac Kay to Airlie Beach

Week 5:

Van Mac Kay zijn we snel gaan lopen vermits er zogoed als niets was dat onze hartjes kon bekoren, dus dan maar richting Airlie Beach.
Van hieruit vertrekken de meeste backpackers om eens te gaan snorkelen of duiken op het Great Barrier Reef. Nu ge kunt dat in stijl doen en op de relaxe trage manier per zeilboot of supersnel met de speedbootjes waarmee je met gemakkelijk 40 man op zit en dus een nummerke zijt. Vermits ons budget nog niet genoeg had afgezien op deze reis ( slik ) gingen we voor een zeiljacht waarmee we met max. 12 personen op konden. In 1 woord, een aanrader. Voordat ik daar nog wat meer in detail ga gaan valt me nu zo direct iets te binnen. We zijn nog eerst het rif gaan bekijken met een… watervliegtuig! Man dat is echt tof, vandaaruit kon je pas inzien hoe groot het rif wel is en zo kan je gemakkelijk de grote beestjes spotten zonder risico voor eigen leven zoals tijgerhaaien, walvissen, mantaroggen en nog van dat leuks. Nog eens even op het water landen om iedereen in zijn broek te laten doen om dan vervolgens terug te vliegen naar het vliegveldje van zand tussen de bergen. Nu de foto’s spreken eigenlijk meer dan ik hier kan typen.

We ran out of Mackay as it did not have much to offer or at least not for us so up to Airlie Beach.
From here, the most backpackers leave to go snorkeling or diving to the Great Barrier Reef. Now, you can do that in style and do it in a relaxed sailing way OR with super fast speedboats that can take up to 40 people which means you are just a nr. since our budget did not suffer enough (euh!) we went for the first option, a sail boat with a max of 12 persons, it’s really worth it. But before I get more in to detail first this; We went to see the reef with a … water plane! Men, that’s really neat, only from up there you could see how big it actually was and also spot very easy the big animals without any risk like tiger sharks, whales, manta rays and more. The pilot went for a water landing to give us a scare but all was ok and we went back to the little airport that was made of sand (between mountains). Well, the pictures can give you a better idea.

Dus terug bij het zeilen, de nodige zuip aan boord gehesen, afscheid genomen van den bandit voor 2 dagen en hopla wij op het ruime sop, dag 1 zogoed als geen wind maar dat was niet zo erg vermits het water dan helderder is om te snorkelen. Onderweg dat dus gedaan om na een lekker lunchke door te pruttelen op motor naar de whitsunday eilanden en vooral naar het mooiste strand dat Australië je kan bieden, Whiteheaven beach. Wel om je een verbeelding te geven, de hemel op aarde met de nodige valkuilen. Zo prachtig wit dat het pijn deed als je er te lang naar keek. Dan maar visjes spotten, de Stingroggen ( ge weet wel, die gusten die den Steve Irwin naar de andere kant hebben geprikt ) waren niet te tellen en de dodelijke kwallen die kon je niet zien maar ze waren er wel + wat verderop de riviermonding de saltie’s. Echt zwemmen zat er niet in maar voetje baden wel vermits je elk beest van een mijl zag aankomen.
Tegen de avond terug geslenterd naar ons jacht om verwelkomt te worden door ontelbaar vele groene zeeschildpadden en wild dolfijnen. Die beestjes komen normaal 3 keer met hun kop boven water om dan vervolgens weer te verdwijnen. Lekker gegeten en daarna bescheiden party met onze nieuwe Engelse vriendjes (den Duits en de 3 Canadese chikas trokken op geen fluit op sociaal vlak ) en de 2 bemanningsleden. Tegen de vroege uurtjes in bed gekropen nadat we door moeder natuur er waren op gewezen dat ’s nachts zwemmen er echt niet inzat vermits er honderden vissen uit het water sprongen omdat ze werden opgejaagd door iets groot.
Zalig geslapen ( van het wiegelen of de zuip dat laat ik in het midden ), goed ontbeten en wind. Ikke zo fier als een gieter dat ik wat kon meehelpen aan boord ook al was het maar om de lompe kracht te gebruiken dat ik kon opwekken. Tegen de middag nog eens gaan snorkelen maar dan op een plaats waar de visjes groter waren. Als je je afvraagt hoe we ons konden beschermen tegen de kwallen, wel daar hadden we speciale Lycra pakken voor gekregen. Daar ben ik bijna mijn edele delen kwijt gespeeld door een murene. Het verhaal zult ge nog horen op het eerst volgende café bezoek.
Bij aankomst besloten om diezelfde avond te gaan feesten in het dorp met de crew en de bende. Poutain leren eten tegen de ochtend en na een korte slaap verder getrokken naar Townville, zo dat was het weer eens, tot de volgende ;-)

So back to the sailing part, we took the necessary liquor on board and said goodbye to our precious Bandit for 2 days. And up we went to the endless ocean, no wind on the first day but that was not really bad as the water was more clearer to snorkel. We went to the Whitsunday islands and particularly to the most beautiful beach Australia has to offer, Whithaven Beach. Well, to give you some idea, just like heaven on hearth but with some “booby traps”. So white that it if you would look at it to long, your eyes would have heart so went for some fish spotting, loads of Manta rays and deadly jellyfish were on the menu as well but you could not see them + some salties further down the river. So we could not really go for a good swim but could have a nice refreshment as you saw the animals coming from way far.
For sunset, we went back to our boat to be welcomed by many green sea turtles and wild dolphins. Those cute animals come up for a max of 3 times, they fill their longs with air and then they dive back in to the deep. Had a nice meal and had a modest party with our new English friends and the crew. Went to bed when the rest of Australia woke up after we were reminded by mother nature not to go swimming in the night as there were at least 100 fishes jumping out of the water so they must have been hunted by a really big thing.
Slept wonderful (if it was the nice wiggling or the “booze” , I leave in the middle), had a nice breakfast and we had wind. So I was so proud that I could help on board even though it was just for the simple manpower. At noon we went snorkeling again but now were the bigger fish were. If you were wondering how we survived the jellyfishes, we rented special Lycra. I almost lost my “wily” afterwards by a stupid marine eel but I’ll tell that story on our first bar visit.
At arrival we decided to stay a bit longer and to go partying with the crew and the gang. Learned how to eat Poutain and after like a mini sleep we had to leave to Townsville, well that was it again, see you next time ;.)

Week 4, from Noosa Beach to Mac Kay

Dag 23:

De volgende morgen met een beetje hoofdpijn opgestaan en toch nog de moeite gedaan om Noosa Beach te gaan exploreren. Onze 1e koala in het wild gespot en daarna nog we genikst op het strand om op het einde van de dag door te rijden naar Tin Cap Bay ( daar kan je in de morgen wilde dolfijnen met de hand voederen ). Die avond was wel wat turbulent, we zijn namelijk wakker gehouden door een geritsel in het donker en dus dachten we aan een slang in den bandit, allee ikke toch. Vermits de angst overging in nood aan slaap ging ik dus op zoek naar de bron van het geritsel en vond de schuldige, ne stomme kever tussen de plastieke zakken! Daarvan was ik zo van ondersteboven dat ik maar besloot om in het midden van de nacht te beginnen opruimen in onze keuken, ikke flink in men onderbroek met het vuil naar de dichtstbijzijnde vuilbak en toen... 4 soldaten in gevechtsuitrusting die uit de struiken slopen! Het was daar een trainingskamp van het leger en wij stonden in het midden van het slagveld.

Day 23:

The next morning we woke up with a nice headache but still bothered to explore Noosa Beach. Spotted our first koala in the wild and relaxed a bit on the beach so we were ready for another ride to Tin Can Bay (where you can feed wild dolphins). That same evening was quit an evening, we were kept awake by a creepy noise in the dark so we thought we had a snake in our Bandit, at least I did. Because the fear turned into a “need for sleep”, I went looking for the source and found the guilty one, a stupid beetle between our plastic bags! I was so shaken up by it that I decided in the middle of the night to clean up our kitchen. Went in my knickers to a bin to throw away our rubbish and then ... 4 soldiers in full combat outfit crawling around the bushes! It was a training facility and we were in the middle of the battlefield.

Dag 24:

Geen dolfijnen komen opdagen. Dan maar Rainbow Beach, toen we daar door een straat waren aan het slenteren vroegen we of dit het centrum was en ja hoor dat was het ook, de dorpen beginnen echt wel klein te worden. Nog wat wandelingen gaan doen in het Great Sandy Nat Park en daar een mega duin tegen het lijf gelopen ( zie fotos ).

Day 24:

No show for the dolphins. Of to Rainbow beach, we were walking through the one street and one street only and asked if this was really the center and yes it was, towns are getting smaller by the day. Did some nice walks in the Great Sandy National Park en bumped in to a huge dune (see pictures).

Dag 25:

Fraser Island!!! En nog wel in onze eigenste jeep wrangler (zie foto ) Ikke zo blij als een klein kind en ons Anke en beetje ongerust over mijn rijstijl in het zand. Super plezant in de bush zitten crossen en de prachtige binnen meren van het eiland gaan bezoeken + de bijhorende plons. Tegen de avond Nonkel Miel gaan verrassen met heel zijn bende en warm ontvangen met de plaatselijke Bundaberg rum. Toen het donker werd en we nog steeds niet weg waren gegaan voor onze tent op te zetten kwam de eigenaar waar de bende het huisje huurde met een schitterend idee, we mochten onze tent daar opzetten en zo dus wakker worden van ongeveer 100 meter van het strand. Tijdens die avond nog te weten gekomen dat erop dit eiland de grootste collectie giftige slangen rondkroop van heel Australië. Ikke niet meer op men gemak en toen we in de tent lagen en overal wel iets hoorde ons Anke ook niet echt meer. Toch goe gelachen en uiteindelijk in slaap gevallen.

Day 25:

Fraser Island!! Jeuuuuuuuh and on top of that in our own cute jeep wrangler (see picture). I was so happy as a kid in a candy store and Anke a bit worried about my driving in the sand. It’s really a lot of fun driving like crazy in the bushes and dunes. Went to all the lakes of the island and went for some swims. In the evening we went to surprise Uncle Mil with his gang and had a nice warm welcome with the local Bundaberg Rum. When it was getting darker and we still had to set up camp somewhere, the landlord of Uncle Mil’s place came up with a good idea, we could set up our camp on her land, next to Unlce Mil, just 100m from the beach. That night we found out that some of the most poisons snakes of Australia lived here on this Island. I was not feeling comfortable anymore and when we were in our tent and noise all over, Anke neither. Had a good laugh and finally fell a sleep.

Dag 26:

Samen ontbijt genuttigd en daarna naar Indian Head gereden om nog wat zeebeesten te spotten, er wordt gezegd dat ge daar de haaien kunt zien zwemmen en zo maar wij moesten gelukkig zijn met een vinneke van ne walvis. Daarna nog het wrak van een gestrand bootje gaan bezien en een natuurlijk semi-wildwater baantje gaan afzwemmen ( Eli Creek ). Op de terugweg oog in oog gekomen met onze 1e levende slang, waarschijnlijk een Carpet Python maar dat weten we niet echt want we zaten gelukkig in den Bandit. Toch ni echt goed bekomen van de schrik, dat beest was denk ik wel 2 meter.

Day 26:

Had breakfast together en went to Indian Head to spot some sea animals, they say you could see sharks but we had to satisfy with a flipper of a Whale, what was also great but still...
Checked out a stranded old boat and swam in a nature semi-wild water slide (Eli creek). On the way back, we stood eye in eye with a living snake, probably a Carpet Python but we aren’t really sure because luckily we were in our Bandit. Still, had a scare, that beast was around 2 meters.

Dag...:

Dan naar Harvey Bay, eindelijk den bandit op orde gebracht door der schappen in te plaatsen. Doorgereden naar Bundaberg, de hoofdstad van de rum. Geen bal te beleven in dat dorp en wij erdus tenvolle van overtuigd dat ze hier daarom boes zijn beginnen brouwen.
Volgende morgen naar Rock Hampton, het beef capitol van Australië. Ook al geen bal te beleven en dus maar weer doorrijden naar Black Down Mountain, leek wel de route van de wilde dieren, dingos, wilde paarden, kangeroes, koeien op de weg en als toetje op de taart een super grote mega giftige slang los voor onze neus terwijl we tegen 20 km/uur een bergkam waren aan het overwinnen. De schrik van ons leven genomen vermits dat beest niet echt onder de indruk was van onzen diesel motor en zat te twijfelen of het ons ging aanvallen of niet. Na 10 eeuwig durende seconden besloot ze dan toch om er de brui aan te geven en wij weeral gelukkig. Toch maar afgezien om in het park te slapen vermits er niemand anders was en hier wel degelijk de wilde beesten heersten. Tegen de avond blijven overnachten in Middlemouten, tijdens het avondeten onze eerste spin gespot, ni ver van ons voeten. Een dag om te vergeten wat mij betreft.
Volgende dag en natuurlijk een ochtend plasje. Jawadde weeral een beest! Toch wel een super kikker of 2 waarvan er een naar de eeuwige beerputten is gejaagd. Daarna heeft ons Anke haar verborgen talenten naar boven gehaald om mijn koppe van wat haar te verlossen. Zo gezegd zo gedaan en het mag nog gezien worden ook ( zie foto ). Daarna terug op de weg om door te rijden naar Mc Kay. Zo dat was weer eens een week om nooit meer te vergeten.
Ohja, we hebben een nieuwe rubriek op de website aangebracht voor al de toekomstige bezoekers van dit land, namelijk tip van de week.
Vraagje van ons, vergeten jullie ni jullie naampke te zetten onder de reacties anders weten wij ni van wie het komt ;.(
Salut.

Day ...:

Up to Harvey Bay, finally took care of the Bandit and installed some cupboards. What a“luxe” we have now. Drove to Bundaberg, main capital of Rum. Nothing to see really but we’re convinced that this is the reason why they started the whole Rum thing.
Next morning, we went to Rock Hampton, the beef capitol of Australia. Again, nothing to see so of to Black Down Mountain, looked like the road of the wild animals, dingos, wild horses, kangaroo’s, cows in the middle of the road and for desert a mega big poison snake in front of us while we were trying to climb up a hill (20km/h). Had the scare of our lives as this animal wasn’t really impressed with our Diesel Motor and was doubting if it was going to attack us or not. After 10 ever lasting seconds, she decided for a no-go an we were happy again. Because of this we decide not to sleep in the park after all as there was no one else and it was ruled by wild beasts. We stayed in Middlemounten, where we spotted our first huge spider, not far from our feet. A day to never forget.
Next day, went for a morning pie and guess what, another animal! A couple of huge frogs hiding in the toilet where 1 of them is flushed to the eternal sewers. After that it seemed that Anke has hidden talents and went wild with my hair and to be honest, it’s really ok (see picture). Up to MacKay, this was really a week we’ll never forget.
Oh Jeh, We have a new item on our website for the future travelers of this land, tip of the week. Question; could you guys leave your name when leaving a message? Otherwise we do not know who it is. ;.(

Week 3 From Surfer's Paradise untill Noosa Beach

Dag 16:

Nadat Gill ons Anke zo zot had gemaakt de vorige dag stond er vandaag “Natural Bridge”op het schema, weliswaar‘s nachts!! Gelukkig de dag rustig kunnen beginnen met een plonske in de pool en daar hebben we nonkel miel kunnen overtuigen om toch ook mee te gaan. Nu hoor ik jullie al de vraag stellen waarom dat perce in de nacht moest zijn, wel voor de gloeiwormpkes die ge daar kunt ontdekken in een bepaalde grot. Tegen de vooravond vertrokken zodat we de weg toch eerst in de schemer konden afleggen om vervolgens met open monden naar die beestjes te zien. Hoe donkerder hoe meer sterrekes aan de plafond van die grot. Echt knap om te zien. Daarna nog goed gelachen toen we weer naar de auto moesten gaan in het donker en nonkel miel na elke hoek dacht dat we het vlaggen hadden en dat we verloren waren gelopen.

Day 16:

Anke’s mind was going crazy after the stories that Gil had told her yesterday so Natural Bridge was on our list today, and in the middle of the night! Luckily we started the day quiet relaxed with a swim and we managed to convince Uncle Mil to come with us. Why in the middle of the night, you say? Well, ever heard of glow worms? We hit the road in the early evening so we could still see the road, not to get lost afterwards and to be amazed watching these worms glowing in a cave. The darker it got, the more worms we saw. It looked like a sky full of stars, it was really amazing. We had a good laugh when we got back to our car in the dark because at every corner, Uncle Mil thought we were lost.

Dag 18:

Vertrek staat nu gepland op vandaag, tot dat miel zag dat ons ijskast ni echt schabbekes had. Dus tegen dat we die gemaakt hadden was het al 4 uur en niet meer de moeite om te vertrekken, dan maar weer smullen en gezellig babbelen. By the way, het rotweer heeft ons terug gevonden.

Day 18:

Our departure was planned for today until Mil saw that our refrigerator wasn’t really what he thought it would be, no cupboards! Panic, so when we finished making some it was already getting 4 ‘o clock and way to late to leave so our super deluxe stay and meals was extended with 1 day. Njamie and guess what, the bad weather found us back again.

Dag 19:

Nog overladen door nonkel miel met kruiden en potjes dat we konden gebruiken onderweg en reeds afgesproken om elkaar weer te zien op Fraser Island. Vertrokken met pijn in het hart, maar de rest van dit continent was aan het wachten he.
Door gereden naar Brisbane, de hoofdstad van Queensland. Wat een drukte! Die zijn daar allemaal door den haas gepoept denk ik. De infobalie zoeken daar was zoeken naar een speld in een hooiberg en om de wagen voor een half uur weg te zetten in een parking moesten we al 9$ ophoesten. Dat vond ik zo schandalig dat we onmiddellijk de keet hebben verlaten om naar rustig orden te trekken, namelijk het “Lone Pine Koala Sanctuary”. Daar zitten meer dan 130 van die schattige beestjes en is een van de laatste plaatskes in heel Australia waar ge ze nog vast mag pakken. Wij natuurlijk gedaan zoals ge kunt zien op de foto. Ook hebben we daar oog in oog gestaan met al die rotslangen waarvan ge dood gaat, weliswaar achter glas,oef. Het weer was nog steeds wisselvallig.

Day 19:

Overloaded with herbs, food and storage boxes for on the road, thanks Uncle Mil ;.)
We’ll probably see him again on Fraser Island. Left with pain in our harts but still so much to explore on this continent.
Drove to Brisbane, main capital of Queensland. What a fuss! Everyone seemed to be in such a hurry, even searching for the Info desk was looking for a needle in a ... and to park the car for just half an hour we already had to pay 9$, what a rip off! So off we went to the Lone Pine Koala Sanctuary. Home to more then 130 koalas and the second last place in Australia where you can cuddle this cute animal, what we did of course. Stood eye in eye with the some of the vicious snakes who kill you with just 1 bite, thank God there is glass. The weather is still so and so.

Dag...:

Slecht geslapen(gedroomd van slangen) en weeral was het aan het regenen!!! Dit was echt niet tof meer. Alle geluk dat we dicht bij een stad waren. Wij dus maar weeral cultuur gaan opdoen. Brisbane is een toffe plaats om te zijn en om te wonen moest ge dat willen, ik zeg het er al maar bij he. Alles is er kraak proper(trouwens in heel dit land) en alle geluk dat we hier geen huis hebben want het stond al vol rommel. Overal solden en toffe winkels, en als ik dat al zeg wilt dat veel zeggen. Naar de overkant gegaan met de ferry om het befaamde kunstmatige strand daar te gaan bezichtigen, maar... het was toch wel gesloten wegens... zie foto. Tegen de middag was het nog maar eens beginnen regenen op zen Belgisch, maar dat kon de pret niet bederven en dus maar direct een filmpke meegepikt, Bourne Ultimatum, goeie film, moet ge gezien hebben.
Volgende dag doorgereden naar Mount Coot-Tha voor een overzicht van de streek en daarna het Brisbane Forest Park ingereden, daar wat gewandeld om daarna verder door te rijden naar een parking op de snelweg om te overnachten, het weer was weer maar eens superslecht, we zien er de leut nog van in maar het mag nu wel gaan stoppen of we pakken het vliegtuig naar Hawaï.
Ok, god heeft dan toch oren aan zijn kop. Zijn opgestaan met een mooie helderblauwe hemel. Vandaag stond op de planning om naar Noosa Beach te gaan. We zijn er uiteindelijk geraakt maar wel met vertraging. We zijn namelijk eerst naar de Australian Zoo gegaan, ge weet wel, die zoo van Steve Irwin, de gast die vorig jaar is dood gestoken door een rog. Als je een zoo wil bezoeken dan is het wel deze. De shows met de beesten is echt tof ineen gestoken en de info die je krijgt is echt nuttig als je in de bush trekt. Die gasten die daar werken zijn al even zot als hun voormalige werkgever zoals je wel kan zien op de foto’s. Oh ja, nog een leuke anekdote, Anke vroeg aan de ingang of het erg was dat ze haar studentenkaart niet bij had om de reductieprijs te kunnen ontvangen, en nee hoor. Toen ze het vroegen aan mij kon ik niet direct antwoorden waardoor ik door de mand viel en dus de volle pot moest betalen. Zo ziet ge maar wie hier van ons 2 de eerlijkste is. Hahahaha... krijg nu een boze blik van Anke. Tot volgende week en als jullie nog suggesties hebben ivm de blog gewoon sturen he. Dada en tot de volgende..
Ohja, we hebben de zaterdagavond nog twee toffe peëen leren kennen van Oostenrijk en Polen. 2 leuke kaartspelletjes geleerd, Asswhole en shithead. Salut

Day ...:

Slept really bad (dreamt of snakes) en it was raining again!! This was not funny anymore but off we went to have some culture. Brisbane is an awesome place like Sydney, to just be there and even to live there. Everything is so clean (actually this whole country) and luckily we did not had a house here as it would be full with rubbish. Rebajas everywhere, cool shops and 2$ shops and if I say that, That means something. We took the Ferry cat to see the famous artificial beach of Brisbane but ... can you believe it was closed ... see picture. At noon it started to rain again but that could not spoil the fun and movie freaks that we are, we went to see one, Bourne Ultimatum, good movie, one you have to see.
The next day we drove to Mount Coot-Tha to have a nice view of the area and afterwards went to Brisbane forest Park. We walked a bit, had a nice picnic and drove to the parking of a service station for the night, (budget travelling, remember but free showers!). Bad weather for a change, we can still laugh with but it should stop one of these days otherwise we’ll take the plane to Hawaii.
Thank God, our prayers our heard. Woke up with a clear blue sky. Noosa Beach was on the planning today but it had a little delay. We went to the Australian Zoo first, you know, the one of Steve Irwin, the guy that was sting by a ray last year. What a way to die after all the dangers he faced! If you want to visit a Zoo, it is definitely this one. The shows are really nice and the info is really useful as well if you plan to do some bush walking (like we are). The guys working there are as crazy as their previous employer like you can see on the pictures. Oh yeah, nice anecdote; Anke asked at the entrance of the park if she could still benefit of the student discount as she forget her Student card (yeah right!) and bingo, saved a few bucks (11$) but when they asked me I could not answer so quickly as I was surprised so my cover was blown and I had to pay the full amount. (there goes the budget travelling)So you see who’s the honest one, Hahaha... oeps some angry eyes are pointed at me right now. Well see you guys next week and if you would have any suggestion for the weblog, they are more then welcome. Bye, bye and till ...
We also met 2 nice guys who thought us 2 nice cardgames, asswhole and shithead. Salut

Surfer 's Paradise week 2

Dag 8:

Tweed Heads!--> The final frontier wat betreft New South Wales, als we den bandit op onze naam moesten krijgen dan was het hier wel. Na een inval bij de plaatselijke info wisten we direct waar we moesten zijn. Dus op 1 2 3 gebeurt met de nodige centjes neer te tellen.
De meest regenachtige staat ooit achter ons gelaten en dus Queensland binnen gereden. Rustig de Gold Coast afgereden en halverwege nog een surfwedstrijd meegepikt en ja… ons 1e zonsprietje van deze vakantie gekregen!! Nu kon niks meer stuk.
Zoals vorige week reeds verteld waren we aangekomen bij nonkel miel, en hoe. Met de Champagne (Wolf Blass, goeie marchandise van hier) stond hij ons op te wachten. Tegen de avond hadden we reeds ons 1e kookles achter de rug en had ik (marnix) de plaatselijke vis met veel goesting opgegeten ondanks ik eigenlijk nooit vis eet en ook niet echt mag.

Day 8:

Tweed Heads -->The final frontier what NSW concerns. If we wanted to adopt the Bandit, we had to do it here. After checking the local Information center, we knew directly where we had to be. With the necessary dollars , it was done in a second. We left the most rainy state behind us and entered Queensland. We followed the Coast line on a quiet pace and picked up a surfing contest on the way and yes… had our 1st sunny day of this holiday!! Nothing could go wrong now.
Like we told you last week, we had arrived at Uncle Miel’s place, and how! Champagne was waiting for us. (wolf Blass, good local merchandise). By the evening, we were 1 cooking class (the first of many)and 1 fine meal richer (the local fish, which Marnix ate with much taste even though he actually hate fish.

Dag 9:

Was het nu van het goede bed, de nodige drank, het adembenemende uitzicht (het app. Is pal gelegen op het strand) of het goede weer, wie weet maar we hadden zalig geslapen. Nonkel miel moest niet teveel aandringen om ons mee te krijgen naar het zwembad met bubbelbad om ons te wassen. Daarna eens gaan zien in het centrum van Surfer’s Paradise en een plaatselijk ijscremeke gegeten.

Day 9:

Was it because of having a good bed, the necessary drinks, the breathtaking view (the piso is literally on the beach) or the good weather, who knows but we had slept like never before. Nonkel miel did not had to insist to much to get us to the swimming pool with a whirlpool to wash our selves. Afterwards, we went for a walk in the centre of Surfer Paradise and ate a local ice crème, if you can still call it an ice crème.

Dag…:

Sea World bezocht, mooi aangelegen pretpark met ongelofelijke grote haaien en super veel dolfijnen. En toen we naar de show gingen zien van de dolfijnen is er toch wel ne vent gaan lopen met mijn idee ;-) -->plots mocht die vent met die beesten gaan spelen en daarna nog zijn lief ten huwelijk vragen. Zoiets ziet ge alleen maar in filmkes gebeuren maar nooit in het echt he en dan als het gebeurt dan doet dat toch wel iets. Stom want ge kent die mensen van toeten of blazen, maar ja toch een klein hartje. Voor de rest nog wat klusjes gedaan in het app., gaan vissen en toch wel 1 vis gevangen, pipi ’s leren vangen ( zijn schelpdieren die hunzelf supersnel kunnen ingraven in het zand) en voor de 1e keer gaan zwemmen in de zee hier; weliswaar bij de kustwachters; in de golven die zo hoog zijn dat als ze omslagen u nen dreun geven tegen u oren dat ze er een half uur later nog van zeer doen. Walvissen hebben we ook al gespot van op het balkon met de verrekijker, ge ziet ze dan spuiten oftewel als ge veel geluk en geduld hebt springen uit het water.
Tussentijds zijn we alletwee al 1 kilo aangekomen op 1 week tijd door al het lekkers en de koekjes die ons Anke en nonkel miel samen bakken (Anza koeken) en zijn we gaan zien naar de superchique buurten hier, dat kunt ge niet geloven als ge het zelf niet hebt gezien. Weet ge die films waar al de rijken met golfwagentjes rondrijden, wel daar zijn we geweest, het was machtig om te zien maar tegelijkertijd ook wel walgelijk te bedenken dat die mensen meer uitgeven op een week dan wij in een jaar(en). Tevens naar een grote viswinkel gegaan om te zien hoe ze de pelikanen daar voeren, tof om te zien. Dat zijn precies van die grote vrachtvliegtuigen als ge ze ziet vliegen.
Volgende dag , andere mensen, we hebben een heel goede vriendin van nonkel Miel leren kennen, Gill. Das een toffe se, die hare mond staat geen minuut stil en die ging wat gids spelen om ons de plaatselijke natuur te leren kennen. Dus wij weg met zen 4-en naar Tamborin Mountain. Ongeveer een half uur rijden en ge zit weeral midden in het regenwoud ( wel zonder bloedzuigers) waar je immense gombomen hebt en daartussen eindeloze grote velden avocado’s. Lekker gegeten weeral in een plaatselijk restaurantje met een uitzicht over de Gold Coast. Dit was het weeral voor deze week, toytoy and see you next week.

Day…:

Sea World, a very nice amusement park with incredible large sharks and super many dolphins. Could you believe that a guy stole my idea when went to see a dolphin show!;.) -->He went of playing with the dolphins and afterwards asked his girlfriend to marry him. Something like this only happens in movies but never in real life and when that does, it gets to you, even though there are strangers.
We did some jobs in the app., and went fishing. Surprisingly, we caught 1 fish and 1 pipi (shell animals) and swam for the first time in the ocean, near the coast guards of course, in big waves. We had our first glimpse of wild Whales from our balcony. They blow the water out of their noses and if you’re lucky and patience, you could see them jump.
So far, we already gained at least 1 kilo at Uncle Mil’s from all the nice food and home made cookies which our Anke and Uncle baked. We went to a super fancy town what was actually to much. Those people spent more money in 1 week then we do in 1 year. We also went to a large fish shop to see how they feed the pelicans, it’s an attraction on his own. It’s just like those large cargo aircrafts if you see them fly.
Next day, we met a very good friend of Uncle Mil, Gill. She was quit nice and funny, she looks like Anke, always talking! She was a nice guide, thought us a bit of the local nature and habits. She took us to Tamborin Mountain. About half an hour and you are in the middle of the rain forest (luckily, without leeches this time) where you have huge trees and endless large fields of avocados. Had a nice lunch in a local restaurant with a view of the Gold Coast.
The end for this week, see you next week.

Week 1 From Sydney to the Gold Coast

Dag 1:
Na een vlucht van 31 uur aangekomen in Sydney. Vermits we alletwee de ganse vlucht sliepen hadden we geen last van een jetlag. Dus wij onmiddellijk gaan zoeken naar een camionette om dat hoopje zand hier te exploreren. Vonden we er toch wel 1 dat ons verschrikkelijk aanstond maar vermits het 1 van de eerste was dachten we nog wat verder te zien. 2 uur later verdomd veel spijt dat we dat hadden laten schieten.
Dan maar wat gaan bezichtigen in downtown, The botanic garden van Sydney is gewoonweg om met uw mond open door te lopen. Nog geen enkel stadspark gezien in heel de wereld dat zo mooi is en dat zo groot is. Daarna via dat stadspark naar de Harbor Bridge en het Opera House gegaan, de rondleiding in dat laatste kostte 27€, daar tegenover een voorstelling meenemen (weliswaar rechtstaand) kostte maar 22€. Dus zo economisch denkend dat wij zijn direct gaan zien wat ze speelden, en ja hoor voor mijne verjaardag (ikke, marnix) naar een voorstelling gaan zien van “Carmina Burana” gezongen door een koor van ong. 400 man sterk, om kiekenvel te krijgen.

Day 1:
After a flight of 31 hour, we finally arrived in Sydney. We didn’t had any problems with the jetlag as we slept the whole time. So, of we went to find a van. We found one quit quickly but it was one of the first we had seen so we didn’t bought it yet. We checked the market first and our regret came already after 2 hours, damn, we should have bought it!
Just to think about something else, we went Down Town to the Botanic Gardens. Never did we saw a park this big & beautiful. From there on, we went to the Harbor Bridge and the Opera House. A tour was 27€, but a performance would only be 22€ so guess what we did! That night there was a performance of Carmina Burana and on top of that it was my birthday . The group of people that sang was approx. 400 men strong to get chicken pocks!!

Dag 2:
Terug naar de automarket gegaan en iets gezien dat ons wel aanstond, vermits het zondag was kon er geen technische keuring worden gedaan en zaten we dus nog vast in deze super dure maar toch wel charmante stad. Dan maar weer gaan cityhoppen. Het weer was alla Belgique, regen regen en nog eens regen. In het ochtend nieuws de volgende dag zeiden ze nog dat ze dit nog nooit hadden meegemaakt.

Day 2:
We went back to the automarket and we found a car that we liked but because it was Sunday, there was no technical exam possible and therefore we had to stay a day longer in this charming but expensive city. The weather was á la Belgique, rain rain and rain again. They said that this never happened before.

Dag 3:
Technische keuring gedaan en ok bevonden. Nu kon het echte avontuur beginnen. Camionette gekocht (vanaf nu The Bandit genoemd omdat het beest nu eenmaal zo noemt) en al wat rond gelopen voor de papieren + verzekeringen in orde te brengen. Eenmaal dat rond was, onze biezen gepakt en wij weg uit Sydney!!! Gereden tot Newcastle (150 km), weliswaar met de nodige zenuwen vermits ze hier allemaal links rijden en dat onzen bandit dan ook nog eens aan het stuur moest geschakeld worden zoals de Amerikaanse auto’s. Het weer was nog steeds super slecht.

Day 3:
Technical exam done and all ok. Our real adventure could start. We bought the van (his name is “The Bandit”), did a bit of the paperwork + Insurance so we could leave the city right away! We drove until Newcastle (150km), with a lot of nerve of course because here they drive on the left side + our bandit’s gear is next to the steering wheel like American cars. The weather was still shitty.

Dag 4:
Zalig geslapen in den bandit, we moesten het nog wel gewoon worden om het ontbijt te maken, het heeft ons uiteindelijk 2 uur geduurd maar nu zijn we ineens georganiseerd voor de rest van de trip. Dus wij weeral eens verder bollen op den Pacific Highway. Onderweg hebben we geprobeerd om een picknickje te doen aan een idyllisch meer dicht bij het water maar dat werd verstoord door… een horde agrie vogels (kookabura) die ons Anke haar bokes afnamen en tegen mijne kop vlogen. Na dit ene avontuur hadden we nog niet genoeg en ging ons Anke voor de eerste keer in haar leven met een camionette rijden, links, amerikaans schakelend, een dieselke en dan nog eens op een zandweg vol putten, da was gieren. Daarna nog een geweldig schoon vuurtoreke meegepikt om dan vervolgens door te rijden naar Port Macquarie. Hier zijn we dan de stomste maar wel de schattigste beesten van heel de planeet gaan bezoeken in het Koala sanctuary. Vervolgens een plaats gaan zoeken om te overnachten en de 1e maal gekookt met ne wind in men gat van wel 100 km/h. Het weer was al iets beter maar tegen de avond weer van hetzelfde, wie zei hier dat de zon hier altijd schijnt en dat ze hier tekort aan regen hadden!!

Day 4:
Slept lovely in the Bandit. To make the breakfast it was not really easy, it took us 2 hours the first time but we are well organized now and ready for the rest. After a couple of hours driving on the pacific highway, we wanted to do a picnic next to an idyllic lake but… we were attacked by a couple of birds called kookaburras, who stole Anke’s sandwiches. After that first encounter, we thought we would challenge our luck some more so Anke went for her first drive. For the first time with a van, driving on the left side, American gear, a diesel and on unsealed road full of wholes! We had our laugh, I can assure you. Then we went to a nice light house close to Port Macquarie where we visited a koala sanctuary. Those animals are really cute but so stupid, it’s actually the most stupid mammal on earth they told us. In the evening cooked for the second time but now with a wind of 100 km/h on my tail, the weather was still shitty.

Dag …:
‘S Morgens wakker geworden met een veelbelovende hemel en een prachtige zonsopgang in het Sea Acres Nature Park. Na een korte ochtendwandeling weer op weg vermits het terug was begonnen regenen. Eenmaal aangekomen in Coffs Harbor eens gaan zien in de mangrove van dat dorp, ik al denken dat dit toch wel een gewaagde wandeling was in de bush. Ondanks dat die mangrove eigenlijk het stadspark was van dat dorp kon je er gemakkelijk in verloren lopen. Uiteindelijk ’s avonds aangekomen in Bundjalung Park, zicht op zee vanuit den bandit en gratis BBQ’s ter uwe beschikking. De volgende dag zalig genoten van een doucheke.
Daar nog wat rond gehangen en wat gebabbeld met de plaatselijke Park Ranger “John”. Die heeft ons weeral wat meer verteld over de slangen waarvan ik dacht dat ze alleen in de bush kropen, niet dus. De gevaarlijkste ligt gewoon ’s morgens op het strand op te warmen en ik dus al een pak minder op men gemak. Ons Anke naar haar oren gekregen nadat ik verteld had dat ze in de avond op haar flipflops naar den douche ging, Goe zot! Hier hebben we ook ons 1e zeeschildpad gezien, spijtig genoeg was het beest aangespoeld en waarschijnlijk dood aan het gaan van een stukske plastic in de maag. (Volgens den John)
Die dag verder gereden naar Byron Bay, waar we wat hebben rondgehangen, naar de surfers gezien en naar de reuze grote hagedissen die daar gewoon weer in dat dorp rondkruipen. Avondmaal was beestig goed verzorgd totdat de regen weer eens roet in het eten kwam gooien. Ikke serieus kwaad op de weergoden en dan maar vroeg in ons bed gekropen.
Nieuwe dag, zelfde weer. We beginnen ons af te vragen of niet heel de wereld liegt over het weer hier. Wij dan maar weer doorrijden, maar nu naar Nimbin, landinwaarts. Voor we naar daar gingen nog eerst een watervalleke meepikken van 100m en een “kort” wandelingske maken in het plaatselijk regenwoud, Minyon Falls. Wat een leuke wandeling begon draaide uit op een kleine ramp. We waren nog maar een 10 tal minuten onderweg toen we al een bord tegenkwamen waarop stond dat het een klasse 3 wandeling was en dat we moesten oppassen voor wilde dieren en afgronden. Na een korte discussie toch maar verder gegaan op aanvraag van ons Anke. De korte wandeling bleek er 1 te worden van ongeveer 3 a 4 uur naar de bodem van de vallei. Even dacht ons Anke dat we echt wel verloren waren gelopen en toen het pad was versperd door omgevallen reuze bomen en we in de bush moesten kruipen dacht ik het toch ook effe. Uiteindelijk toch weer op het padje geraakt maar toen zag ons Anke ineens iets kruipen op men broek en iets later ook op haar broek… Bloedzuigers!!! Toen hebben ze in heel Australia ons Anke horen gillen terwijl ik die beesten van haar en van mezelf moest halen. Dubbele pas naar den bandit en wijle weg. Eenmaal aangekomen in Nimbin naar de camping voor een douche en bijna direct in slaap gevallen van de stress.
Volgende dag was ik het weer zo beu geworden dat ik erop stond dat we direct naar nonkel Miel aan de Gold Coast doorreden om eens eindelijk in het goede weer te zitten. Zo gezegd zo gedaan. Eens daar aangekomen contact opgezocht dankzij de hulp van den Eddy en ons moeder die ik veel te vroeg uit hun bed had gebeld voor het juiste telnummer. Door ons avontuur van de vorige dag was heel ons gevoel voor de dagen kwijt en daardoor de verjaardag van den Eddy met een dag verkeerd ingeschat, bij deze 1000 maal onze verontschuldigingen en toch nog iets later een gelukkige verjaardag gewenst van ons 3 hier. The end voor deze week… see you next week

Day…:
We woke up at Sea acres nature reserve with a promising sky and a nice sunset. After a short morning walk, we hit the road again due to the weather of course! We drove until Coffs Harbor to go for a walk in the mangroves over there. I already thought that was quite dangerous because you could wander off real easily. After that, up to Bundjalung Park where we had sea view, free bbq’s and a very nice shower.
The next morning , we had a little chat with the local Ranger “John” who told us a bit more about the dangerous animals of Australia. You know, the most dangerous snake that I thought you could only find in the bush are actually everywhere. In the city, under the car and even lying on the beach when you do your morning walk. John told Anke as well that it was really unwise from here to walk barefoot to the showers in the night (she didn’t believe me when I told here that). We also seen a sea turtle here but it was almost dead, probably plastic in her stomach.
That day we drove further to Byron Bay to look at the surfers and the huge lizards that walk there in the village. Prepared a nice dinner but the weather gods really didn’t like us …again rain.
The next morning again rain so we went straight to Nimbin, the flower power town of Australia, but before that a small stop at Minyon Falls, the local rainforest with a waterfall. What started as a nice walk ended as a small disaster. The walk was real hard and a class 3 (??, at your own risk, you can encounter local wildlife and cliffs and etc). The walk wasn’t so short at all, it took us 3 to 4 hours to do it on a quick pace. When we where in the valley, where it was dark and moister, trees had fallen on our small tiny road so we had to go in the bush, not really my thing. After a short while, we found the road again but at that moment Anke saw some weird things on my paints. We looked and… Leeches (bloodsuckers) on my paints and shoes and on hers as well. I think everyone in Australia heard the never ending scream of Anke. From there on, we almost ran the entire thing until we finally saw our little home. Checked our entire bodies, drove quickly to town, took a shower, had some wine and fell a sleep quit quickly from all the stress.
The following morning, we stood up again with bad weather so I told Anke that it was enough and that I wanted to go in 1 go to the Gold Coast to my uncle Miel. Thanks to Eddy and my mum who we woke up too early we managed to get in touch with my uncle. And Eddy, sorry we forgot your birthday. So trough this way a Happy Birthday!!!!
The end for this week and see you next week.

Alive and kicking in Sydney

Gewoon om ff te laten weten aan iedereen dat we veilig zijn aangekomen en dat het hier al 2 dagen slecht weer is a la belgique. Morgen hebben we waarschijnlijk ons camionetteke en dan kunnen we echt aan het avontuur beginnen. Meer nieuws volgt deze week nog + foto`s. Voor diegenen die ons niet kunnen missen: +61 405918517

Just to tell everybody that we are save and sound and that the weather is just like in belgian this last 2 days. Probably we gonna have the van tomorrow and then we can start the real adventure. More news will follow this week + pics. For the ones who can`t miss us: +61 405918517

De Laatste Werkdag/The Final Workday

Het zit erop!!!!!!!!!

Vanaf nu is het alleen nog maar genieten van de rust en de vakantie waarvoor we 8 maanden hebben gespaard.

Hou jullie allemaal sterk daar bij citibank.

That's it!!!!!!!!!

As from now it's only enjoying the tranquillity and the holiday for which we have saved 8 months.

Heads up there at Citibank.

1e mailing

Hallo iedereen!!!

Welkom op onze blog.
Vanaf nu kunnen jullie onze tripjes en foto's hier volgen, vermits er op het ogenblik niet echt veel gepland staat wat betreft reisjes is dit misschien wel het moment om jullie wat wegwijs te maken hier.

Zoals je kan zien staat op de rechterzijde heel wat info, namelijk:

1. De "countdown clock", telt tot af tot een volgend evenement.
2. De "slide show", hier ga je altijd de mooiste foto's kunnen zien van onze laatste uitstap (je kan de muziek hier afzetten als je op het boxje klikt).
3. "blog archief", hier wordt al de post gerangschikt, dus als je een tijdje niet meer op de blog bent komen kijken kan je hier alles opzoeken dat je hebt gemist.
4. "About us" spreekt voor zichzelf.
5. De "just click on the photo", als je hierop klikt dan moet je een map downloaden en kan je ons traject volgen.
6. "the gallery", hierop klikken laat je naar onze volledige fotoalbum gaan.
7. "How's the weather" spreekt ook voor zichzelf.

Dus nu weet je al hetgene om je weg te vinden op deze blog.

Tevens zullen we altijd de mailing vertalen naar het engels, dit doen we niet zelf maar een simpel programma, dus er kunnen wel eens fouten inzitten.

Ohja,
Als je nog ideëen hebt, laat het maar weten.
Nog een tip voor degenen die niks kennen van pc, je kan deze blog in je favorieten plaatsen, zo ben je maar een klik weg van ons.

Veel plezier en tot gauw,

Anke & Marnix

******************************************

Hello everyone!!!

Welcome on our blog. As from now you can follow our adventures and photos here, at this moment nothing is planned. Perhaps this is the moment to explain couple of things here.

As you can see, on the rightside is a lot of information, namely:

1. The "countdown clock", counts untill a next event.
2. The "slide show", here you are able to see the most beautiful photograph of our last trip (you can turn the music off here if you click on the box).
3. "blog file", here the mail is already classified, therefore if you didn't came on the blog for a long time you will no longer miss a thing, so you are able to look up everything that you have missed.
4. "About US" speaks for itself.
5. The "just click on the photo", if you click on this you must download a map and then you can follow our route.
6. "the gallery", if you click on this you go to our complete photograph album.
7. "How's the weather" also speaks for itself.

Now you know already can find everything on these blog. Also we will translate always the mailing to English, we ourselves do not do this but a simple programme, therefore there can be errors sometimes.

Oh yes, If you have still ideas, let it know. Another tip for those who know nothing about pc, you can place these blog in your favourites, so your just a click away of us.

Much pleasure and see you soon,

Anke & Marnix